Stichting ViiA

Catelijne Elzes | Groene Vingers

Wie: Catelijne Elzes, journalist

Wat: huurt twee dagen per week een flexbureau bij ViiA

Waarom: omdat het zo’n fijne werkplek is

Prettig en motiverend

Wat ViiA uniek maakt is dat ze de hulpgèver, de vrijwilliger dus, als uitgangspunt nemen. Niet de hulpvràger, of in ieder geval niet in eerste instantie, maar degene die iets komt brengen. Toen ik me een jaar geleden aanmeldde als vrijwilliger, vroeg de ViiA-medewerker als eerste wat ik leuk vond om te doen. Verrassend! Ik had het me andersom voorgesteld. Dat zij zou aangeven dat er een eenzame vrouw puzzels wilde leggen ofzo en of ik daar zin in had. Maar, nee, het ging nu even om mij. Dat was prettig en werkt wat mij betreft motiverend. ‘Tuinieren, koken en koffiedrinken’, antwoorde ik. Meteen kreeg ik een vacature toegespeeld: tuintjes opknappen in Betondorp. Dat leek me wel wat. Helaas moest ik na een paar keer afhaken. Het koste me teveel tijd, teveel kracht en ik had niet het idee dat ik echt iets bijdroeg.

 

Groene muur

Een paar maanden later begon ik met het huren van een flexplek bij ViiA, om mijn journalistieke werk te kunnen doen zonder afgeleid te worden door een vaatwasser die steeds “ruim mij uit” riep en talloze pakketjes die ik voor buren moest aannemen. Op donderdagmiddag scharrelde hier altijd een man rond met een indrukwekkende bos wit haar. Hij gaf de ‘groene wand’ water. Dat is een muur vol plantjes die onder andere van alles toevoegen aan de kantoorlucht waardoor wij fris en helder blijven. Ook bij dit klusje was de vrijwilliger centraal gesteld. Hij vond het leuk om de plantjes te verzorgen en wat te kletsen. Dat mocht dus. Stiekem was ik wel een beetje jaloers. Niet op het kletsgedeelte, dat mag ik ook, maar op deze overzichtelijke vorm van ‘tuinieren’. Zo’n groene wand kost je een kwartiertje tijd en levert veel op. Blije gezichten, groen uitzicht en – als je erin gelooft (ik dus) – dankbaarheid van de plantjes.

 

Bedankt

Plotseling verscheen onze witgeboste vriend niet meer bij ViiA. Misschien te druk, misschien zat van dit taakje, geen idee. Na een paar weken durfde ik het: vragen of ik het misschien mocht doen. ‘Tuurlijk!’ reageerde iedereen enthousiast, want de vrijwilliger staat hier centraal. Bedankt jongens. Kan ik toch nog mijn groene vingers een beetje laten wapperen…

(PS. De eerste keer heb ik er een waterballet van gemaakt, volgende keer doe ik het zonder knoeien, beloofd!)