Stichting ViiA

Catelijne Elzes: Man aan de balie

Wie: Catelijne Elzes, journalist

Wat: huurt twee dagen per week een flexbureau bij ViiA

Waarom: omdat het zo’n fijne werkplek is

 

Man aan de balie

Dinsdagmiddag 14.10 uur. Ik zit op het kantoor van ViiA aan de Beukenweg en werk aan een artikel voor Libelle. Het gaat over andermans gevoelens overnemen. Hoe je ervoor kunt zorgen dat je wél met iemand meeleeft, maar je niet laat meeslepen door zijn/haar boosheid of verdriet? Best een moeilijk onderwerp, want ik heb zelf bijvoorbeeld behoorlijk de neiging om mee de put in te zakken als iemand in de put zit.

Terwijl ik hierover zit na te denken, gaat de deur open. Er komt een man binnen. Hij loopt naar de balie en steekt meteen van wal. Over dat-ie gebeld was door iemand van ViiA, maar toen niet op kon nemen, en nu dus maar even langskomt. Dat hij wel voor ViiA wil werken maar niet elke week hetzelfde wil doen. Niet meer zo veel kan tillen omdat het allemaal een beetje zwaar is op het moment. Uiteindelijk komt het echte verhaal eruit. Dat zijn moeder ziek is, hoeveel zorgen hij zich om haar maakt, dat ze een verdacht plekje op haar been hebben ontdekt, hoe ondersteboven hij daar van is.

Een van de ViiA medewerkers is inmiddels opgestaan uit haar stoel en luistert aandachtig. Af en toe zegt ze ‘hmm’ of ‘ach’ en ‘ja’. Ze doet het precies goed. Na ongeveer 10 minuten stelt ze voor dat hij een keer terugkomt, op afspraak, zodat ze dan alsnog kunnen kijken wat hij voor ViiA kan doen. Opgebeurd zegt de man gedag. Dit had hij duidelijk even nodig.

 

Afkijken

Zelf was ik tijdens het gesprek even gestopt met tiepen. Wat ik hier zag was duidelijk een sterk staaltje van met iemand meeleven zonder je mee te laten slepen. Toen de man vertrokken was, ging de medewerkster gewoon weer goedgehumeurd achter haar bureau zitten. Niks niet in de put. Zo doe je dat dus. Niet dat ik het nu meteen zelf ook kan hoor, maar dat is niet erg; ieder z’n vak. Ik heb in ieder geval wél inspiratie opgedaan voor mijn verhaal. Nooit gedacht dat dat hier aan de Beukenweg zo voor het oprapen lag!