Stichting ViiA

Caia Oliveira

Caia Oliveira werkt al bijna 10 jaar voor ViiA. Haar oorspronkelijke motivatie om vrijwilligerswerk te gaan doen was het leren kennen van de buurt en haar bewoners.

Zo’n 11 jaar gelden verhuisde zij naar IJburg, als onderdeel van de ‘tweede lichting’  mensen die hier zijn intrek nam. Er waren nog niet zoveel bewoners als nu, en IJburg had een hoog dorpsgevoel volgens Caia. “Ik had elke woensdag vrij van mijn werk en wilde iets gaan doen voor de buurt en ook de mensen leren kennen. In een buurtkrantje las ik een advertentie waarin gevraagd werd naar iemand die hulphonden wilde uitlaten, en zo kwam ik bij ViiA terecht.”

Zelf houdt ze erg van honden, maar ze heeft er geen thuis.  Dit was een reden voor haar wekelijks een hulphond van iemand uit de buurt uit te laten, de hond had even ‘vrij’, en Caia kon op deze manier genieten van het wandelen met een hond.

De hond en zijn baas verhuisden en Caia vond een ander adres met een hulp hond, waar ze nog bijna drie jaar over de vloer kwam.

Nadat haar werk als uitlater was gestopt kwam ze terecht op de lijst bij ViiA als vrijwilligers-werkzoekende.

Totdat ze werd opgebeld door Samira, die haar vroeg of ze het sportmaatje wilde worden van een psychiatrisch patiënte. Er volgde een proefperiode waarin beiden konden kijken wat ze ervan, en van elkaar vonden. Het klikte direct.

“Maar het sporten heeft niet zo lang geduurd”, zegt ze lachend.

Caia begon met het helpen met boodschappen doen, ging af en toe wandelen, of thee met haar drinken. En zo is ook een vriendschap tussen hen ontstaan.

Nu zien ze elkaar zo’n 1x in de week.

Maar het is niet altijd makkelijk. Ze begeleidt een dame van in de 30 die psychiatrisch patiënt is en af en toe te kampen heeft met angsten en psychoses. In het begin van hun contact werd Caia een keer door haar opgebeld en zei ze dat ze een psychose voelde aankomen. Caia werd hierdoor overvallen omdat ze hier geen ervaring mee had en niet wist wat te doen in zo’n situatie.

Na dit voorval heeft ze geleerd dat ze ook haar grenzen mag stellen in haar functie als buddy. En dat ze ‘nee’ mag zeggen wanneer ze in zo’n geval wordt opgebeld. Wat Caia heel moeilijk vond, en daarom ook goed geholpen was met de begeleiding van Viia hierin.

ViiA bood haar, naast een luisterend oor, een 2-daagse training aan waarin je leert nee te zeggen en je grenzen te bewaken. Hier is Caia nog steeds heel blij mee & dankbaar voor. Nu is het veel makkelijker om nee te zeggen wanneer er haar dingen gevraagd worden waar ze als buddy niet de mogelijkheid toe heeft, of er zich niet goed bij voelt.

Caia kwam 27 jaar geleden naar Nederland toe en woont nu dus 11 jaar in IJburg.

Ze komt oorspronkelijk uit Porto Alegre, Brazilië. Daar deed ze een opleiding tot dierenarts en had ze vooral interesse in melkrunderen. “Ik was geïnteresseerd in het klinisch onderzoeken van productiedieren, en ik vind hun karakter leuk, ze zijn rustig,  een beetje net als ik.”

Bij een uitwisselingsproject kwam ze terecht in het land van haar eerste keuze: Nederland.

In de Rotterdamse dierentuin Blijdorp. In plaats van melkrunderen bestudeerde de gedurende drie maanden het gedrag van olifanten en liep ze mee met de dierentuindokter, die elke dag zijn rondje langs zijn patiënten in het dierenpark deed.

Na haar stage van drie maanden reisde ze rond in Europa en keerde ze weer terug, om als vrijwilliger te werken in de zeehondencrèche van Pieterburen.

Hier leerde ze de vader van haar dochter kennen, en zo vestigde ze zich uiteindelijk permanent in Nederland.

Op mijn vraag of ze vrijwilligerswerk zal blijven doen antwoord ze positief, niet alleen om mensen te leren kennen, maar ook echt iets voor de medemens te kunnen betekenen. Hier voegt ze nog aan toe dat ze nog wel eens graag met bejaarden zou willen werken. “In mijn familie waren veel oudere mensen, ik ben er als het ware mee opgegroeid, dus kan ze goed aanvoelen. Bejaarden passen eigenlijk heel goed bij mij.”

 

Tekst en foto: Marije van Woerden

Comments are closed.