Catelijne Elzes: Vrolijke man

Wie: Catelijne Elzes, journalist

Wat: huurt twee dagen per week een flexbureau bij ViiA

Waarom: omdat het zo’n fijne werkplek is

 

Vrolijke man

Al bijna een jaar lang gaat mijn man om de zaterdag als vrijwilliger jeu-de-boulen met een groepje bewoners van Philadelphia (via ViiA). Ze hebben allemaal in verschillende mate zowel een lichamelijke als een verstandelijke beperking. Sommigen hebben het syndroom van Down, anderen een vorm van autisme, weer anderen zitten in een rolstoel…

Mijn man komt er altijd vrolijk vandaan. Hij doet een spelletje met ze, maakt wat grapjes, helpt hen met eten als het nodig is. Soms zeggen ze iets tegen hem wat wij in het ‘normale’ sociale verkeer niet tegen elkaar zouden zeggen. Dat hij op een hond lijkt bijvoorbeeld. Ook daar reageert hij leuk op. Volgens mij is hij een natuurtalent. In de loop van de tijd beginnen de bewoners mijn man steeds meer te vertrouwen. De een mag hij altijd naar haar kamer rijden, wat een hele eer is, en de ander heeft hem op haar verjaardag uitgenodigd. Langzaamaan begint hij steeds meer om de bewoners te geven. Ook al zijn ze anders dan de mensen binnen onze vriendenkring, het zouden best weleens vrienden kunnen worden.

 

Vader-zoon-binding

Eigenlijk is het voor iedereen goed eens buiten zijn vaste, ‘normale’ kringetje te treden. Dus heeft mijn man onze puberzoon ook een keer mee naar het jeu-de-boulen genomen. Onze zoon zag er een beetje tegenop. Het blijft toch even wennen, omgaan met mensen met een beperking. Maar ook hij kwam vrolijk terug. Ze noemden hem ‘een knappe jongen’ en vroegen al snel om zijn hulp. Natuurlijk, pubers zijn dan niet laaiend enthousiast, maar het heeft hem de ogen weer een stukje verder geopend. Hij realiseert zich dat hij het getroffen heeft, met zijn lichaam en geest, maar ook met zijn vader. En zoals we allemaal wel weten of hebben ervaren, twijfelen pubers daar nog weleens aan.

 

Nu ik nog

En nu willen de bewoners van Philadelphia mij ook weleens zien. Gek genoeg vind ik dat ook een beetje spannend. Zal ik het wel goed doen, ga ik niks onhandigs zeggen of zij tegen mij? Ik ben zeker geen natuurtalent. Toch weet ik dat het ook voor mij goed is om buiten mijn vertrouwde kring te treden. Onlangs las ik in het boek van hersenonderzoeker Dick Swaab dat nieuwe dingen doen je onder andere creatief maakt en jong van geest. Dus ik ga erop af. Beloofd. In mijn volgende blog vertel ik hoe het was!

Comments are closed.