Stichting ViiA

Catelijne Elzes

Vrijwilliger vertelt

Wie: Catelijne Elzes (49), freelance journalist, schrijver en blogger

Wat: tuintjes opknappen in Betondorp en schrijven voor ViiA

Hoe vaak: ongeveer eens in de maand

Mooiste moment: zien en horen hoe vriendelijk en behulpzaam de medewerkers van ViiA zijn, voor iedereen!

Vrijwilligerswerk is niet gratis

Op Facebook zag ik dat er een kantoorplek te huur was bij ViiA. Ik had me al ooit bij hen ingeschreven als vrijwilliger, dus wist ik dat het een prettige plek was. Het klikte meteen met directeur Nynke Ypenga en de deal was zo rond: ik zou er twee dagen per week komen zitten en gewoon mijn eigen werk blijven doen.

Het pand aan de Beukenweg ziet er mooi en hip uit maar vergist je niet; veel spullen zijn tweedehands of zelf gefabriceerd. Door de moderne uitstraling lijkt het misschien alsof ViiA geld zat heeft maar dat is dus niet het geval. Ze zijn gewoon goed in veel maken van weinig.

Al na een paar weken op kantoor kwam ik erachter dat vrijwilligerswerk echt niet gratis is. Het kost veel tijd en inzet om de perfecte match te maken tussen iemand die geholpen wil worden en iemand die wil helpen. Gelukkig zijn alle medewerkers van ViiA geduldig, vriendelijk en behulpzaam. Zo hoorde ik laatst iemand wel een uur lang bellen met een hulpvrager die wat angstig was. Respect!

Tuintje in mijn hart

Zelf ben ik niet zo geduldig. Af en toe ga ik Betondorp in om voor ‘Groetje Groen’ tuintjes aan te harken. Nouja, harken. Ik dacht dus een beetje relaxed in het zonnetje wat onkruid te gaan wieden maar het is hard werken. Sommige tuintjes moeten compleet op de schop en eerlijk gezegd heb ik geen groene vingers. Na de eerste keer zat ik onder de schrammen van bramenstruiken en had ik trillende spieren van het naar de container sjouwen van twaalf volle zakken groenafval.

Ik vroeg aan de dame voor wie we hadden gewerkt of ze blij was dat er nu weer stoelen op haar terras konden staan. ‘Eigenlijk hou ik niet van in de tuin zitten’, antwoordde ze. Teleurgesteld dat ik was! Ik dacht dat we alles voor niets hadden gedaan. Maar ik wilde nog niet loslaten. ‘Vindt u het dan niet mooi geworden?’ vroeg ik. ‘Jawel hoor’, zei ze. ‘Ik hou niet van buiten zítten, maar wel van naar buiten kijken en nu kan ik tenminste weer wat zien.’ Aha, toch nog wat eer van ons werk. Ik sluit de dame én het tuintje alsnog in mijn hart. Want laten we wel wezen, als vrijwilliger wil je toch ook een beetje erkenning.

De wereld is (wel) mooi!

Daar zijn de medewerkers op kantoor stuk voor stuk erg goed in; zorgen dat zowel de vrijwilligers als de hulpvragers zich gezien voelen. Iedereen wordt serieus genomen en met respect behandeld. Of het nou iemand is die zomaar binnenstapt met een vraag, een vrijwilliger die de plantjes komt water geven of iemand die wil meedenken over fondsenwerving. Ik hoop dat ik nog lang bij ViiA op kantoor kan zitten. Dat ViiA nog lang blijft bestaan. Elke dag gebeuren hier weer verrassend goede dingen die voor mij bevestigen dat de wereld (wel) mooi is. En daar ga ik de komende tijd op deze plek met veel plezier over schrijven!

Tekst: Catelijne Elzes

Comments are closed.