Jan Jacob Beelaerts van Blokland

Jan Jacob woont al 15 jaar op IJburg, en behoort tot de eerste groep bewoners die het centrum van Amsterdam verruilde voor het eiland in het IJmeer. Hij heeft kinderen van de buren zien opgroeien van peuters naar pubers, en omdat hij meerdere keren per dag Theo, zijn Jack Russel, uitlaat kent hij de buurt, en kent de buurt hem. Lachend noemt hij IJburg: ‘eigenlijk een klein beetje een dorp.’

 

 

(Contact met) de buurt vindt hij belangrijk. ‘We zijn als aardbewoners hier op aarde gezet met de bedoeling de aarde en onze omgeving ook een beetje te verzorgen.’ En dit neemt hij serieus.

Voordat hij bij ViiA aan de slag ging werkte hij al als vrijwilliger voor Het Rode Kruis. Hier werd hij gekoppeld aan een mevrouw die heel eenzaam was. Hij nam haar één keer per week mee in haar rolstoel de stad in, iets wat ze al jaren niet meer had gedaan. De uitjes die Jan Jacob met haar maakte waren de hoogtepunten van haar week. Maar deze mevrouw had zo veel pijn dat ze op een gegeven moment voor euthanasie gekozen heeft.  Hierna was er iemand anders die hij ook één keer per week bezocht, en toen zij verhuisde naar een ander stadsdeel heeft hij zijn werk bij het Rode Kruis even stopgezet. Hij had inmiddels ook weer een baan en het mentaal zware gedeelte van dit werk liet hem niet onberoerd.

Maar tegelijkertijd had Jan Jacob zich al aangemeld bij ViiA. Hij wilde namelijk ook graag vrijwilligerswerk doen waarbij hij bezig was met zijn omgeving in letterlijke zin. Bij Fortenland zochten ze natuurverzorgers voor het onderhoud van de Hollandse Waterlinie en dit sprak hem direct aan. Hij stapte binnen bij ViiA en kwam zo terecht in een enthousiaste groep vrijwilligers die elke woensdag op verschillende plekken van de linie het onderhoud doet.

Jan Jacob vindt het heerlijk om een hele dag fysiek werk te doen. ‘We spreken ’s morgens af op de plek waar we die dag aan het werk gaan, zo kom je terecht op allerlei verschillende forten, grofweg ergens tussen Naarden en Uithoorn. We beginnen met een koffie, en hebben vaak nog een borreltje achteraf. Er wordt altijd een foto gemaakt van hoe het ervoor was, en van hoe we het uiteindelijk opleveren. Dan zie je gewoon het verschil. Er wordt hard gewerkt, met een team waarin iedereen zich volledig inzet. We hebben allemaal zoiets van: we gaan deze klus klaren. Ik ga altijd weg met voldoening, om dan ’s avonds lekker moe op de bank neer te ploffen!’

Op het moment heeft hij een baan, dus is het vrijwilligerswerk wat minder. Maar zodra hij weer meer tijd heeft zal hij direct zijn bezigheden als vrijwilliger weer oppakken. Eigenlijk vindt hij dat maatschappelijk werk voor iedereen verplicht zou moeten zijn. ‘Laat iedereen maar iets doen voor ons allen, laat je zelf maar eens in een situatie zetten waar je niet zelf voor hebt gekozen.’ Hij is van mening dat we veel meer terug kunnen doen voor de maatschappij als individu.

‘Je gaat een verbintenis aan, een nieuwe relatie, die niet vanzelf gaat.

Als je ergens gaat wonen dan ontmoet je je buren, maak je vrienden, en via via kom je meestal gelijkgezinden tegen. Maar als je vrijwilligers werk doet zet je jezelf in een situatie waarin je geconfronteerd wordt met iemand die vaak anders dan jou is en dat is heel leuk.’ Voor Jan Jacob is dit uitdagend op allerlei vlakken. ‘Ik vind het het mooiste om iemand te zien op te fleuren in een situatie die voor jij en ik heel dagelijks, normaal is. Dat je door aanwezig te zijn, gewoon een spelletje te spelen of een gesprek hebt, even een verschil kan maken in iemand zijn leven. We hebben een verantwoordelijkheid naar elkaar toe. Onze maatschappij draait eigenlijk alleen maar om geld, maar geld maakt niet gelukkig. En daarom doe ik vrijwilligerswerk!’

Tekst en foto: Marije van Woerden

Comments are closed.