ViiA VitA duo: Mascha (21) en Anne (20)

Op het kantoor van ViiA praat ik met Mascha Demiris en Anne Borkent, 2e jaars studentes aan de Hogeschool van Amsterdam (HvA), richting Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. Sinds het begin van het studiejaar vormen zij, voor hun verplichte stage, samen een duo voor het ViiA VitA team. Ik ben wel nieuwsgierig hoe ze terecht zijn gekomen bij ViiA, in deze duovorm.

Mascha vertelt over de stage vacaturebank van de HvA: ‘Hierop zijn de goedgekeurde stages te vinden. Ik was op zoek en zag een oproep voor het ViiA Vita team voorbijkomen, dus ging ik bij Arianne van ViiA op gesprek. Dat beviel, en Arianne vroeg of ik misschien nog een klasgenoot had die ook interesse zou hebben. Die kende ik wel, en vroeg Anne.’

Voor Anne kwam dit goed uit, vertelt ze. ‘Ik was er een jaar tussenuit geweest, dus was een beetje laat met alles regelen. In de eerste instantie wilde ik eigenlijk geen maatjesstage doen, maar omdat dit in de vorm van een duo was leek me dat juist wel weer leuk.’

 

Anne, die in haar eerste jaar ook al een maatjesstage heeft gedaan, vindt het werken in een duo een andere ervaring. ‘Het verschil is dat de dynamiek anders is dan in je eentje, soms reageert Mascha heel anders op dingen en dan denk ik bij mezelf: hé, zo zou het ook kunnen. Daarnaast kun je ook veel bespreken met elkaar. Wat fijn is.’

Mascha: ‘En als duo krijg je ook mensen met een wat complexere hulpvraag, want we hebben samen een aantal mensen geholpen waarvan ik denk dat als ik dat in mijn eentje had moeten doen, ik dit niet zo ‘chill’ had gevonden.’

Vrijdag was de stagedag, dus er werd gezocht naar passende hulpvragers waar de meiden op deze dag langs konden gaan. Eerst was er emailcontact, waarin de hulpvraag naar voren kwam. Hierna was er een kennismakingsgesprek bij de hulpvrager thuis.  Mascha: ‘We gingen toen met Isabel (van ViiA) bij deze persoon op bezoek. We hadden namelijk twee hulpvragers, met Isabel als contactpersoon voor de ene hulpvrager en Arianne voor de andere.”

In het kennismakingsgesprek stel je je aan elkaar voor en wordt bepaald aan welke doelen je samen gaat werken. Daar opvolgend zijn er wekelijks bezoeken van 2 uur waarin het duo langskomt.

Anne:  ‘Zo’n bezoek is vaak redelijk gestructureerd. Want het is fijn voor de hulpvrager dat hij weet waar hij aan toe is. Natuurlijk wordt er wel eens van de standaard afspraken afgeweken. Dit ligt er dan vaak aan dat de mensen die we bezoeken ook weer van andere instanties afhankelijk zijn, of aan hun financiële situatie. Met de mevrouw die we nu begeleiden gaan we bijvoorbeeld om de week boodschappen doen maar als er geen geld is, doen we iets anders. Het is maar net wat zij wil en of het voor ons haalbaar is.’

Marscha: ‘Het doel bij deze mevrouw is bijvoorbeeld dat ze meer naar buiten gaat,  en we wisten nog niet precies hoe of wat. We waren een keer met haar aan het kletsen en toen gaf ze aan dat ze graag weer eens wilde zwemmen. Wij hebben toen een geschikt zwembad gezocht en zijn daarna een paar keer met haar gaan zwemmen.’

Een stage is ervoor om praktijk ervaring op te doen, om de geleerde theorie en methodes in de praktijk toe te passen. Anne: ‘Je kunt wel twee jaar praten over allerlei methodes, maar in het echt is het toch altijd lastiger dan je denkt. Soms alleen al om de gesprekken te voeren. Daarnaast is het goed om te leren wat jouw plek in een organisatie is, en leer je reflecteren.’

Mascha voegt hieraan toe dat je leert om dingen niet mee naar huis te nemen, omdat ze er samen over kunnen praten. ‘En we hebben elke 6 weken intervisie, met een coach en de rest van het team, dan zitten we met zijn 7-en of 8- en bij elkaar en bespreken we van alles met elkaar.’

De rest van het team bestaat uit één ander duo dat zijn stage volgt, studenten Sociaal Juridische Dienstverlening. De overige mensen zijn vrijwilligers.

Anne: ’Het is grappig om iedereen zijn advies te horen over jouw situatie, soms zeg je iets wat voor jou heel logisch is, maar een ander zegt dat ie dat nooit zou doen. In sommige gevallen kan ik me dat voorstellen, soms ook helemaal niet. Je merkt toch dat iedereen heel erg op zijn eigen manier naar dingen kijkt.’

Ik vraag wat ze nog meer geleerd hebben, naast het in praktijk brengen van de onderwezen methodieken.

Mascha: ‘Op school leren we niets over dat het heel belangrijk is om een klik met iemand te hebben, als je geen klik hebt kun je alle methodiek uit de kast halen die je wilt, maar dan werkt het gewoon niet. En je moet ook de tijd nemen om een band met iemand op te bouwen. Bijvoorbeeld de mevrouw die we nu al vanaf het begin begeleiden stond bij anderen bekend als een wat ingewikkeld persoon die nooit naar buiten wilde. Maar wij hebben een hele goede band met haar, en gaan dus zwemmen en naar buiten met haar, wat ze eerder blijkbaar nooit deed.’

Anne beaamt dit en op mijn vraag hoe ze zo’n dag afsluit antwoordt ze: ‘Aan het einde van een stage dag heb ik altijd wel een fijn gevoel, we bereiken echt wat met de hulpvragers, dat is merkbaar. Het geeft een voldaan gevoel.’

Tekst en foto: Marije van Woerden

Comments are closed.